Het onzichtbare gemis

“Niet iedereen ziet hoe ik je mis; elke dag weer vele malen. Niet iedereen ziet dat mijn tranen zo hoog zitten, dat er niets voor nodig is om deze onophoudelijk te laten stromen. Niet iedereen ziet dat er voortdurend een gevoel van verlies en verdriet aan me knaagt. Dat ik me niet meer compleet voel. Afgesneden van mijn jeugd, mijn ouderlijk huis. En dat terwijl ik je stem nog altijd hoor. Ik zie je nog zo vaak lopen, op straat, in het dorp. Natuurlijk probeer ik je dan in te halen maar dat blijkt altijd weer een schim te zijn. Een hersenspinsel. In mijn dromen zie ik je ook steeds weer. Als ik ontwaak, dringt het gemis weer langzaam tot me door. Onverbiddelijk. Want jij bent weg. Voor altijd.

Bijzonder

Om me ervan te overtuigen dat jij er niet meer bent, bezoek ik vaak je graf. Met het verzorgen van de plantjes ben ik weer even dicht bij jou. Daar denk ik in alle rust terug aan die bijzondere dag, de warmste februaridag ooit, dat we je daar te ruste legden. De vogels floten, het was zonnig en het was zowaar mooi. Jou daar achterlaten was veel minder verschrikkelijk dan dat ik me had voorgesteld. De bijzondere sfeer van het afscheid vormt een mooie herinnering, die me troost biedt. Het geeft me rust dat we alles hebben gedaan wat we konden, op een manier die jij ook heel mooi zou hebben gevonden.”

Troost

Dit zijn de woorden van iemand die onlangs haar moeder verloor. Over haar gevoelens van gemis, rouw en verdriet. Niet zichtbaar voor iedereen, maar altijd op de loer, klaar om toe te slaan op de meest onverwachte momenten. Wij mochten de uitvaart verzorgen. Liefdevol, respectvol en intiem. Die dag zijn er onuitwisbare herinneringen gemaakt, die haar nu helpen bij haar gevoelens van verlies en gemis. Want dat is wat een afscheid ook kan doen, ondanks het verdriet in die dagen. Een mooie voltooiing van een dierbaar leven en een begin van de verwerking van een groot verlies. Als troostende herinnering die kan helpen op die momenten dat niemand het verdriet en gemis even ziet.